Zespół Szkół Społecznych
im. Wspólnej Europy w Żorach
Otwarty nabór do wszystkich klas Społecznej Szkoły Podstawowej!!!

WSZYSTKIE NEWSY

10 XI'16
I miejsce w konkursie o lokalnej bioróżnorodności :)

Celem konkursu było napisanie jak najciekawszego utworu poetyckiego, którego temat nawiązywać miał do rozpoczynającej się kampanii edukacyjnej pn. "Co w trawie piszczy, czyli o ochronie lokalnej bioróżnorodności".

 Zwycięskie I miejsce dla naszej szkoły zdobył Mateusz Kożuch uczeń klasy I gimnazjum! Mateuszu gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów!

 

Marzenia do spełnienia

Patataj… patataj…

Marzy mi się piękny kraj.

Już nie jeden poeta pisał o przyrodzie,

Lecz dziś najważniejsze: żeby żyć z nią w zgodzie!

 

Żyjemy w epoce, gdzie wielka technika,

Sprawia, że flora i fauna zanika.

Dlatego do młodych dzisiaj mam pytanie:

Jak nie zmądrzejemy – co po nas zostanie?

 

To dzisiaj wielkie wyzwanie nas czeka,

Bo chroniąc przyrodę - chronimy człowieka.

Świat został stworzony tak piękny i zdrowy,

O żadnym przypadku nie może być mowy.

 

Ktoś oddzielił kiedyś światło od ciemności

I stworzył zwierzęta piękne z krwi i kości,

Kwiaty oraz drzewa i inne rośliny,

Aby wszystkie żyły, kwitły i rodziły.

 

Tylko jedna istota tego nie rozumie.

Zdrowie swoje i innych bez sensu marnuje.

Zachowanie gatunków na naszej planecie,

Jest sprawą nadrzędną! Bo to chyba wiecie?

 

Dla mnie zaś człowieka - tak bardzo prostego,

Nie ma nic wyższego od życia naszego.

Różnorodność w przyrodzie – to gwarancja życia,

To jedyna szansa - naszego tu bycia.

 

Ród ludzki nie przetrwa bez zdrowej przyrody,

Bez żyznej gleby, no i czystej wody.

Bez pszczół, owadów, które wciąż latają,

Rośliny i drzewa wszystkie zapylają.

 

Każde stworzenie jest cenne w przyrodzie,

I w powietrzu, na lądzie, i w ziemi, i w wodzie.

Kolejne gatunki zwierząt wymierają,

Na naszą pomoc liczą i czekają.

 

Jak mamy przetrwać na tej naszej Ziemi,

Kiedy myślenie ludzi nigdy się nie zmieni.

Nie chcą widzieć mrówki – nie dojrzą człowieka,

Pszczoły giną w polu… pies bezdomny szczeka…

 

Lecz gdy słońce stopi w naszych sercach lód,

Wszystko się odrodzi – wróci życia cud,

Bujne listowie zasłoni zło świata,

Kwiat z trzmielem na łące na nowo się zbrata.

 

Swą dostojnością bujny las Cię skusi,

Wtedy koniecznie odwiedzić go musisz.

Nie bój się spojrzeć – kto tak hałasuje,

To dzięcioł dla żony dziś gniazdo buduje.

 

Cały ekosystem na świecie się zmieni,

Najlepsza dekoracja naszej starej Ziemi.

Najpełniejsze piękno pradawnej natury,

To zwierzęta, rośliny, rzeki oraz góry!

 

W tej mojej nostalgii piszę zatroskany,

Bo naszą planetę tylko jedną mamy.

Patataj… patataj…

Marzy mi się piękny kraj!

 

Renata